Mijn ouders emigreerden eind jaren vijftig vanuit Duitsland naar Mexico City om daar voor de KLM aan de slag te gaan. Daar werd in 1962 mijn zus Kathrin geboren en anderhalf jaar later ik. In 1969 verhuisde ons gezin naar Bogotá, Colombia.

Vanwege de toenemend onveilige situatie daar en omdat mijn ouders niet wilden dat hun kinderen op zouden groeien in de elitaire wereld van expats, besloten mijn ouders in 1975 naar Nederland te verhuizen. Niet makkelijk voor mij als 11 jarige Duitse jongen om in Nederland mijn draai te vinden, ik sprak de taal niet en het Duits zijn bleek gevoelig.

Toen ik 15 was kreeg ik een gitaar in mijn handen van een vriend. Ik begon te spelen en er gebeurde iets opmerkelijks. Ik kon gitaar spelen, voelde diepe connectie, passie en talent.

Na de middelbare school heb ik eerst een poging gedaan om Geologie te studeren maar kwam er al snel achter dat dat echt niets voor mij was. Ik deed auditie voor het Conservatorium waar ik in eerste instantie voor werd afgewezen. En tegelijk wist ik, dit is wat ik wil.  Na intens studeren werd ik een jaar later aangenomen. Dit was het begin van mijn leven als actieve professionele muzikant.

Na het afronden van mijn studie heb ik een tijd uitsluitend geleefd van de muziek door spelen in bands, werken in studio’s gecombineerd met het geven van gitaarles. Klik hier voor een overzicht van mijn ervaringen in de muziek. In de jaren 90 heb ik de stap gemaakt naar een leven met meer financiële zekerheid en ben ik aan de slag gegaan als hulpverlener bij SOS International. Het 24/7 karakter van de alarmcentrale wa prima te combineren met mijn leven als muzikant.

Mijn leven leek prima te lopen, zeker voor de buitenwereld. In werkelijkheid ging ik steeds meer worstelen met mijn onwaarachtigheid, en met mijn onvermogen om te gaan met de pijn van mijn leven. Ik had niet geleerd te mogen zijn en liep vast in sociaal wenselijk gedrag. Om niet te hoeven voelen en omdat ik niet wist hoe om te gaan met teleurstellingen, ging ik mezelf steeds meer verdoven. Heimelijk raakte ik verslaafd aan alcohol en cocaine en raakte ik steeds dieper in de schulden. Beetje bij beetje verkocht ik bijna alle bezittingen van waarde en zag ik geen uitweg meer. Uiteindelijk liet ik me verleiden om twee kilo cocaine te transporteren van Venezuela naar Amsterdam.

Ik werd opgepakt op het vliegveld op Isla Margarita in Venezuela en kreeg gratis onderkomen in ‘El Penal De San Antonio’, een van de meest beruchte gevangenissen van de wereld. Daar werd ik teruggeworpen op mezelf en moest ik zien te overleven tussen de kakkerlakken en het geweld van de bendeoorlogen.

Na twee zware jaren mocht ik in 2002 terug naar Nederland. Daar probeerde ik weer te aarden en een nieuw leven op te bouwen. Ik kreeg mijn baan terug bij SOS internationaal, trouwde, kreeg twee prachtige kinderen, loste mijn schulden af  en bouwde verder aan mijn muziek.  Ik ben toen direct begonnen aan de lange weg naar binnen naar het waarom van mijn verslavingen en mijn onvermogen om om te gaan met het leven. De cocaïne had ik losgelaten maar de alcohol niet.

Ik voelde dat ik weer aan het vastlopen was. Het overlijden van mijn vader maakte voor mij de weg vrij om te stoppen met drinken. Ik wist toen niet dat er een codependency bestond tussen mijn vader en mij. Uiteindelijk ben ik op aandringen van mijn toenmalige vrouw Angela gestopt met de alcohol. Ik ben 8 jaar lang elke maandagavond naar AA meetings gegaan. In mijn zoektocht naar mezelf en mijn herstel heb ik veel baat gehad bij een haptonoom therapeute, de AA meetings, Radical Honesty retreats, goede vrienden, mijn zus en mijn vrouw en de helende werking van psychedelica.

Na ruim twee jaar AA ben ik begonnen met het geven van gastcolleges, lezingen en voorlichting op middelbare scholen en HBO instellingen. Ook dat had en heeft nog steeds een helende werking.

Nadat ik gestopt ben met drinken ging het met vallen en opstaan doch gestaag bergopwaarts. Beetje bij beetje leerde ik mezelf beter kennen, kon ik mijn copings gedrag afwerpen en ging ik steeds beter van een afstand naar mezelf kijken. De verwarrende interactie tussen het denken en het voelen transformeerde langzaam naar een helder zien. Bovendien mocht ik leren dat spiritualiteit en het aardse hier zijn heel dicht bij elkaar liggen.

In 2015 ben ik op aandringen van vrienden begonnen met het schrijven van een boek. Ook dit was voor mij een opruiming proces van binnen. Dankzij het onvoorstelbare talent van mijn lieve vriendin Jolie is het gelukt om het verhaal over de tijd in de gevangenis goed uit te werken tot het boek ‘Agua Verde – vast in Venezuela’.

Mijn leven nu ziet er heel anders uit dan voorheen. Ik leef nu vanuit liefde, rust en vertrouwen en dichtbij mezelf. Ik leef in het hier en nu en ik mag zijn.